سلام بعد از اینهمه مدت دوباره سلام ......ممنونم از حضور اونایی که با نظراتشون نشون دادن که یه وقتایی گذرشون به کوی دوست میرسه ...                                                                                            

چند روز پیش ها که دلم برا آپ جدید تنگ شده بود به خودم گفتم چه طوره سبک و سیاق نوشتن و عوض کنم و دیگه آپ شعر نداشته باشیم ... (البته آزمایشی) و مثل خیلی از ویلاگها مثل وبلاگ ریحانه  از دلمون حرف بزنیم البته من اینو با نسترن  درمیون نذاشتم اونم الان درگیر امتحان نهاییه نمیخوام مزاحمش بشم....

بالاخره این وسط مسئولیت خطیر وبلاگها خالی کردن افکار مشوش و خسته ی افراده دیگه....!                 تصمیم گرفتم آپ ایندفعه رو نامه ی یکی از محبوب ترین شخصیت هام به محبوبترین یارو همسفرش قرار بدم . شخصیتی که با تمام وجود دوسش دارم و همیشه آرزومه به درجه ای که اون رسید منم برسم و حداقل گوشه چشمی منو هم مورد لطف خودش قرار بده ...این دنیا که معلوم نیست بشه ولی  همون دنیام برای آدمی مثه من افاقه میکنه مگه نه اینکه میگن شهدا دست هرکسی و که دوسشون داشته باشه و بهشون ارادت داشته باشه میگیرن...؟؟

دارم از کسی حرف میزنم که وقتی اسمش میاد ویا عکسشو میبینم و صداشو میشنوم دلم پر میکشه و منو میبره فکه .جایی که ندیده برام مقدسه. میخوای بهت آدرس بدم؟ جنوب سرزمین شهامت – منطقه ی مین های سر به خاک – نرسیده به پل شهادت . آره اینجا فکه ست ...محل عروج و پرواز سید شهیدان اهل قلم :                                         

                        سید مرتضی آوینی                      

این نامه نامی ایه که شهید آوینی برا همرزم و یار صیمیش شهید رضا مرادی مینویسه ..... نمیدونم ولی خیلی دلم میخواد بدونم  وقتی این نامه رومیخونید چه حسی بهتون دست میده من که خیلی به هم میریزم......

دوست دارم بعد از خوندن این نامه احساستونو در موردش برام بنویسید ....خیلی خوشحال میشم ....

(نسترن جان خوشحال  میشم نظر توهم بدونم )  در ضمن برام بنویسید آپ حرفای دل و بهتر می پسندید یا مثل سابق نوشتن قطعات ادبی رو؟   

بازم ازتون ممنونم امیدوارم نامه رو کامل و با دقت بخونید...../

                                               نامه ای به بهشت

              برسد به شهید رضا مرادی

   رضا جان , ای مهر درخشان خاطرات من!

هرگز تورا از یاد نمی برم . تورا و آن حفره ی زیبای گلوله را که دری از بهشت بر گونه ی

راستت گشوده بود و آن شب را که شب آخر تو بود و من نمی دانستم . زیر آن رگبار آتش ٬ کنار آن کاتیوشای آتش گرفته گیج که دیگر دوست و دشمن را از هم تشخیص نمی داد.

   می پنداشتم که کره ی زمین به آسمان دیگری کوچ کرده است . آسمان همین آسمان بود و زمین همان زمین ، اما "من" نه این "من"  بودم که اکنون از سرمای شهر و از عمق دره های یخ بسته ی قلبهای مرده ٬ به  تو  پناه آورده ام .

   من نه این من بودم که به تو پناه آورده ام ....آیا دیگر اذان صبح شب را نخواهد شکافت و طلعت ستاره ی سحری بر افق شهر ، نخواهد درخشید؟!

رضا جان !

   چه خوبست که خفاشها دستشان به آسمان نمی رسد ، اگر نه تورا و دیگر ستاره های کهکشان راه مکه را می چیدند و چلچراغ های قصر های بهشتی را می شکستند.

چه خوبست که آنها نمی توانند تابلوهای کوچه و خیابان را بکنند و راهیان کربلا را به دیار گمگشتگان فراموشی تبعید کنند ، اگر نه میکردند.

رضا جان!

   کوچه دیگر تورا به یاد ندارد ، اما میداند که چیزی را فراموش کرده است . خیابان حتی به خاطر نمی آورد که که چیزی را فراموش کرده باشد و شهر در عمق غفلت، اوهام زمستانی خویش را به نمایش گذاشته است .

جنگ را دوران غمباری می خوانند که گذشته و یاران جنگ را ثمرات یک نسل تلف شده می پندارند و مقصودشان از آن نسل تلف شده من و تو هستیم رضا جان ! و همه ی آن بسیجیان عاشقی که ملازمان آل کسا در سفر معراج بوده اند . من که نه !" تو " رضا جان ! تو و حاج همت و کریمی و دستواره و علیرضا نوری وحسین خرازی و عاصمی و.... همه ی آن یکصد هزار ستاره ی کهکشان راه مکه .

   در نظر آنان این عشق و دلباختگی کربلایی ، " خشونت " می نماید و آن جذبه های شهوانی سخیف ،"عشق". و میگویند که این عشق باید جایگزین آن خشونت شود!!

آنکه با عقل کج افتاده ی خویش می اندیشد، از کجا بداند که عشق کربلا چیست و آن آزادی و استقلال که ما در پی آنیم چگونه محقق می شود؟باید هم کربلا را آرمان تحقق نیافته بنامد. و مقصودشان از آن دوران غمباری که گذشته است ، دورانی ست که عهد ازلی انسان  در خون مرد ترین مردان و عاشق ترین عاشقان و عارف ترین عارفان تجدید می شد . و از آن عهد است که شقایق سرخی می گیرد و یاس سپیدی. آسمان رفعت میگیرد و زمین وسعت!....

رضا جان! آنان که چشم باطن ندارند تا تحقق آرمانها را در تو ببینند ...و تو در آن "لا زمان " و"لامکان" در بالاترین معراج حیات طیبه ی اخروی ، عند الرب و مرزوق به نعمت های خدایی . ومارا در این میقات "احدی الحسنین" شکست یا پیروزی چه تفاوت می کند آن جا که ما عمل به تکلیف کردیم ؟ آنها چه می دانند رضا جان ؟ چه جنگ باشد و نباشد راه منو تو از کربلا میگذرد .

باب جهاد اصغر که بسته شد ، باب جهاد اکبر که بسته نیست ...!

   بگذار کرم ها در باتلاق های پاییزی خوب پرورده شوند و زمین و آسمان خود را در همان لجنزارعفن بجویند...

رضا جان !

هر گاه در قرآن در وصف بهشت می خواندم که" لا تسمع فیها لاغیه " و یا " لا یسمعون فیها لغواً و لا تاثیما "، در شگفت می آمدم که مگر هرزه شنیدن و زخم زبان چه دردی دارد که بهشت را اینچنین ستوده اند : " جایی که در آن لغو و تاثیم به گوش نمی رسد" حال در می یابم ...

رضا جان ای شمس آسمان آبی دل من !

                              کاش مرا نیز در منظومه ی خویش می پذیرفتی و

                                            می کشاندی و باخود می بردی .

                                                       "   سید مرتضی آوینی "