سلام عرض می کنم خدمت همه ی دوستان عزیز. امیدوارم حال همگی خوب باشه.

می خوام شیرین ترین اتفاق زندگیمو اینجا بنویسم. نمیدونم با خوندش چه حالی بهتون دست میده...

هفته ی پیش یعنی روز یکشنبه دهم آبان از دفتر صدام کردن.با عجله رفتم پایین که ببینم چیکارم دارن . دبیر ترییتی مون یا خوشحالی گفت مژده بده که یه خبر برات دارم. با دلهره پرسیدم چه خبری؟ گفت از طرف سردار فضلی ( فرمانده ی کل بسیج دانش آموزی و فرهنگیان) دعوت شدی برای مراسم دیدار با مقام معظم رهبری (مدظله العالی).

 یه آن احساس کردم سرم داره گیج میره. باور نمی کنید اگه بگم چه حالی داشتم. اصلا انگار زبونم بند اومده بود. نمیدونستم چی باید بگم. اصلا باورم نمی شد. یه دفعه زدم زیر گریه. هم می خندیدم هم گریه میکردمگریم از روی شوق بود.دلم می خواست از خوشحالی بپرم بالا. همونطور که اشکام سرازیر بود و به هق هق افتاده بودم از دبیر تربیتی مون پرسیدم خانم چی میگید؟ منو دیدار با آقا؟ راست می گید؟! با خنده گفت وا...مگه من با تو شوخی دارم...؟

تازه وقتی رضایت نامه رو داد دستم باورم شد که قضیه از چه قراره....آخه من کجا ودیدار با عزیز ترین محبوب عالم کجا؟ با خوشحالی پریدم بغل دبیر تربیتی مونو دوباره شروع کردم به گریه کردن. نمیدونم چه جوری توصیفش کنم... بهترین خبری که تو زندگیم شنیده بودم این بود.خلاصه با خوشحالی رضایت نامه رو گرفتم و فقط توی راهرو می دویدم و دنبال دوستم فرشته می گشتم که ان خبر و بهش بدم. با عجله رفتم تو کلاس و دیدم مشغول درس خوندنه

وقتی اثرات گریه رو توی صورتم دید پرسید چی شده؟ اصلا نمیدونستم چه جوری بهش بگم... فقط رضایت نامه رو بهش نشون دادم. وقتی دید که تو قسمت موضوع برنامه نوشته دیدار با رهبری ٬ اونم زد زیر گریه. همه ی بچه ها داشتن نگاهمون میکردن. مدام پشت سر هم بهم میگفت فاطمه خوش به سعادتت... خوش به سعادتت...

خلاصه من بودم و هزاران امید و آرزو برای دیدن محبوبم... من بودم و بی قراری برای رسیدن به عزیزترین کَس عالم...

روز دوشنبه یازدهم باید می رفتم ناحیه ی بسیج دانش آموزی و فرهنگیان سپاه محمد رسول الله(ص) واقع در خیابان طالقانی روبه روی لانه ی جاسوسی.  اونجا که حدودا 24 دختر و نزدیک به 30 برادر از ناحیه ی تهران بودیم برامون قدری صحبت کردن و گفتن که قضیه از چه قراره... همچنین گفتن که قراره امشب رو در اردوگاه شهید باهنر قرنطینه باشیم و فردا صبح هم بریم برای بیت...

خلاصه بعد از حدود نیم ساعت نزدیک ساعت 3:30 بود که با دو اتوبوس به سمت اردوگاه شهید باهنر حرکت کردیم. وقتی که ساعت 5:30 به اردوگاه رسیدیم حدودا 1000 نفر بودیم. 500 نفر دختر و 500 نفر پسر از کلیه ی شهرهای ایران..خیلی صحنه های دیدنی ای بود.از همه ی شهر ها اومده بودن...همدان  گیلان  مازندران  سمنان  اهواز  زاهدان  اردبیل  کرمان  تبریز  کرمانشاه  اراک  بندرعباس  بوشهر چابهار  اصفهان  یزد  لرستان  کرمانشاه  کردستان  مشهد  خراسان شمالی و جنوبی و خلاصه از همه ی شهرهای  ایران اومده بودن تا 1 ساعتی رو با آقا و مولاشون ملاقات کنن. اومجا بود که یه آن یاد این شعر افتادم و زیر لب زمزمه کردم :   اینهمه لشگر آمده   به عشق رهبر آمده...

حتی بعضی هاشون یکشنبه با اتوبوس راه افتاده بودن تا بتونن دوشنبه تهران باشن.

بعد از اقامه ی نماز جماعت مغرب و عشا ٬ تمرین سرود شروع شد.

یه طرف برادر ها نشسته بودن و کنارشون ما خواهرها.حدودا تا ساعت 10 سرود رو تمرین کردیم . اونجا بود که من فهمیدم بسیجی واقعی یعنی چی...اونجا بود که فهمیدم عشق و دلدادگی به رهبر یعنی چی...اونجا بود که فهمیدم به کی میگن بسیجی ...همه ی بچه ها دستچین شده بودن . بهترین و مخلص ترین و پاک ترین و عاشق ترین بچه ها اونجا بودن.چه پسر چه دختر .آقای بیگی که مسئول تمرین سرود بودن گفتن بچه ها فکر کنید آقا الان روبه روتون نشسته ... سرود و با تمام وجودتون بخونید. کلمات رو از ته قلبتون ادا کنید ... با آقا حرف بزنید...یه دفعه همه زدیم زیر گریه.و قتی تصور می کردیم که آقا الان جلومون نشسته اشک شوق از چشمانمون جاری می شد.

تا ساعت 12 شب صدای بچه ها که داشتن سرود رو با خودشون تمرین می کردن از تو اتاقها میومد. نمی دونید اون شب رو ما چه جوری به صبح رسوندیم... بعضی ها نماز شب می خوندن... بعضی ها اشعاری رو در وصف آقا زمزمه میکردن و همه برای دیدار با مقام معظم رهبری لحظه شماری می کردیم...

قرار براین بود که ساعت 4:30 بامداد بیدار باش بزنن و همه برای اقامه ی نماز و حرکت پایین باشن. ما که از شوقمون ساعت 3:30 بیدار شدیم. اونشب تا صبح بارون میومد...خدا هم داشت باما عشق بازی می کرد...

ساعت 5 که نمازصبح رو اقامه کردیم با وسایلمون سوار اتوبوس ها شدیم و تا خود بیت بیقراریمون ادامه داشت...

توی اتوبوس همه زیر لب صلوات می فرستادن... شعرهای مربوط به امام زمان رو دسته حمعی می خوندیم.دعای عهد رو همگی باهم زمزمه کردیم و یک دور هم سرودی رو که قرار بود محضر آقا بخونیم تمرین کردیم. خدا یا ما به دیدار کی می رفتیم...؟ هنوز هم باورم نمیشه...

حدودا ساعت 6:15 رسیدیم بیت. برای  اینکه زودتر وارد بشیم همه می دویدن که جلوتر از همه توی صف بایستن. خلاصه از ساعت 6:15 تا 10 توی صف جلوی حسینیه ی امام وایساده بودیم.تا بالاخره بعد از بازرسی های متعدد وارد حسینیه شدیم. خوشبختانه چون جلوی صف بودم تونستم قسمت گیت اول یعنی قسمت جلوی حسینیه بشینم.قلبم داشت از تو سینم بیرون میزد...

وقتی به صندلی آقا که تا لحظاتی بعد قرار بود تکیه گاه ایشون بشه نگاه می کردم بیقراریم برا دیدن ایشون بیشتر می شد...برادرها و خواهرهای شهرستانی که اولین بارشون بود که قدم در بیت می ذاشتن با ولع خاصی به درو دیوار نگاه می کردن وخیلی ها هم گریه می کردن. خلاصه چند بار دسته جمعی سرود رو تمرین کردیم و شعارهای مختلف رو سردادیم.اما تاخیر آقا کمی طولانی شد.یه دفعه پسر بچه های حاضردر  گیت سوم که از جثه های کوچیکشون معلوم بود راهنمایی هستن شروع کردن به زمزمه ی این شعر: بیا گل زهرا...بیا گل زهرا... بیا گل زهرا بیا بیا...بیا گل زهرا... همه منتظر اومدن آقا بودیم که ناگهان درحسینیه باز شد و کعبه ی جان ها وارد صحن شد...نمیدونید اون لحظه چه حالی داشتیم... همه بلند شده بودیم و شعار میدادیم. صل علی محمد بوی خمینی آمد...ای رهبر آزاده آماده ایم آماده.. ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند...خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست...اباالفضل علمدارخامنه ای نگه دار... اینهمه لشگر آمده به عشق رهبر آمده...

موقع نشستن٬ ما  شروع کردیم به خوندن سرود...آقا هم با طماٴنینه وآرامش خاص و لبخندی خواستنی به ما نگاه می کردن...و چه نگاهی بود آن نگاه...

موقع خوندن سرود اشک از چشمانمون سرازیر بود و انگار که حرف دلمون رو به آقا می زدیم. سرود رو هرچه زیباتر به محضر آقا تقدیم کردیم درحالیکه اشک مجالمون نمی داد...

بعد از سرود ما آقا سخنرانی کوتاهی ایراد کردن و مانند همیشه سخنانشون رو که د’ری گرانبهاست با گوش جان شنیدیم و شیرینی اش رو به خورد روحمون دادیم.

وقتی سخنرانی آقا تموم شد و ایشون بلند شدن٬ موقع سردادن شعار با دست مهربانش از راه دور روی سرمان دست کشید و فرمود که همه ی شما عزیزان را به خدای متعال می سپارم...

یکی از برادر ها که گویا از شهرستان هم بود جلو رفت و با گریه از حضرت آقادر خواست کرد که ایشون چفیه  شون رو به او بده . محافظ آقا هم چفیه رو از دوش ایشون برداشت و برای اون پسر به پایین انداخت.

خوش به سعادت اون پسر که یادگاری از بهترین عبد خدا ٬ برترین محبوب عالمیان و مقتدا و مولای زمین و زمان بهش رسیده بود. خوش به حال او ... چقدر عشق بازی میکنه با اون چفیه...

وقتی آقا رفت هرکی یه گوشه ای نشسته بود و به در و دیوار حسینیه نگاه میکرد و با عکس آقا درد و دل می کرد و اشک می ریخت .همه به جایگاه او نگاه میکردیم و کسی رمقی برای رفتن نداشت...انگار یه نیروی عجیبی اجازه نمیداد تا از جامون بلند شیم.

ما به دیدار کی اومده بود؟ برترین محبوب زمین ...؟ نایب امام زمان ( روحی فداه)...؟ هنوزم که هنوزه باورم نمیشه...

فاصلم با آق خیلی کم بود و زیبایی چشمان مهربونش و از نزدیک حس میکردم... وای خدایا چه لحظاتی بود...امیدوارم قسمت همه بشه.نماز خوندن پشت آقا حتی توی بیت با دیدار ویژه با ایشون خیلی فرق داره...دیدار خیلی فرق میکنه...

دست شهرستانی ها پر بود از نامه های مختلف. 4 تا پلاستیک بزرگ فقط از خواهرها نامه جمع کردیم (فکر کنم حدودا 400 نامه شد). نامه هایی که با هزار امید و آرزو نوشته بودن و همه اش التماس می کردن که تورو خدا اینا رو برسونید به دست رهبر...

به یکی از بچه ها گفتم ماها که تهرانیم دلمون خوشه که حداقل سالی 2-3 بار که آقا نماز جمعه رو اقامه میکنن٬ هرجا هستیم خودمونو برسونیم برای نماز٬ اما شهرستانی ها چی؟ دلم خیلی براشون سوخت...با یه معصومیت تمام به ما میگفتن خوش به حالتون رهبر پیشتونه...تو شهرتونه...

بعضی ها با اتوبوس بعضی ها با قطار و بعضی با هواپیما٬ راههای دور رو به خاطر دیدن عزیزترین کسشون طی کرده بودن و حالا موقع خداحافظی بود...خداحافظی با جانمون...با نفسمون...با عشقمون... که اگه او ناراحت باشه دنیا ناراحته. اگه او غصه دار باشه زمین و زمان غصه دارند...

سرمونو رو دیوارهای حسینیه گذاشته بودیم و گریه میکردیم...و دعا میکردیم که این دیدار آخرین دیدارمون نباشه و خداوند دوباره توفیقش رو به هممون عنایت کنه...

                                                                 ان شاالله.

خدایا تا ظهور دولت یار             گل پیغمبر مارا نگه دار...

اللهم احفظ وانصر قائدنا و نور عیننا الامام خامنه ای